Debaty sejmoweI Kadencja

Interpelacja w sprawie zrównania w prawach polskiego języka migowego z językiem obywateli słyszących

   Polacy władający od dzieciństwa Polskim Językiem Migowym odczuwają głęboką potrzebę zrównania w prawach języka obywateli głuchych z językiem obywateli słyszących, a więc chcieliby, by ˝ich˝ język stał się językiem oficjalnym. Takich zmian w prawodawstwie dokonali już Czesi, Słowacy i Szwedzi.    Celem obywateli władających językiem migowym jest osiągnięcie prawa do nieskrępowanego rozwoju indywidualnego. Niestety istnieje przekonanie, że tego w naszej ojczyźnie nie mają. Z trudem bowiem język migowy zyskuje należne mu miejsce w nauczaniu początkowym. Przez wiele lat lansowano w szkołach metodę nauczania głuchych tylko języka mówionego, zakazywano natomiast posługiwania się językiem migowym, a przecież jest on kulturowym wyróżnikiem polskiej społeczności głuchych. Ponadto osoby głuche zwracają uwagę na to, że to właśnie język migowy jest ich pierwszym językiem, natomiast język polski jest dla nich w pewnym sensie językiem obcym, którego uczą się dopiero w szkole. Porównują siebie do mniejszości narodowych porozumiewających się językiem odmiennym od polskiego, tak jak np. obywatele polscy narodowości litewskiej, białoruskiej czy ukraińskiej. Szanując jednak potrzeby słyszącej większości, posługują się lepiej lub gorzej polszczyzną mówioną i pisaną.    Wobec powyższego zwracam się z pytaniem: Czy jest możliwe, by w drodze ustawy uznać język migowy (Polski Język Migowy) za język równoprawny w stosunku do języka polskiego, zaś głuchych Polaków za mniejszość kulturową i językową?    Z poważaniem    Poseł Izabela Kloc    Warszawa, dnia 22 września 2006 r.