Debaty sejmoweI Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie ułatwienia osobom dotkniętym kalectwem słuchu dostępu do informacji w telewizji publicznej

   W odpowiedzi na interpelację pana posła Jerzego Feliksa Budnika w sprawie ułatwienia dostępu do informacji w telewizji publicznej osobom niesłyszącym i słabosłyszącym, przekazaną pismem z dnia 30 czerwca 1998 r. znak: SPS-0202-766/98 - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów - pragnę wyjaśnić, że realizacja dążenia do jak najszerszego zakresu dostępu do informacji osób niesłyszących jest jednym z najtrudniejszych zadań dla administracji rządowej, w sytuacji gdy media - w tym telewizja, także publiczna - pozostają poza bezpośrednim wpływem struktur rządowych.    Uwzględnienie potrzeb osób niepełnosprawnych w przekazach informacyjnych, a także innych programach telewizyjnych, zależy głównie od zrozumienia problemów tego środowiska przez Zarząd Telewizji polskiej SA.    W moim odczuciu, w ostatnich latach telewizja publiczna coraz więcej uwagi poświęca problematyce związanej z osobami niepełnosprawnymi, choć niewątpliwie liczba programów emitowanych z teletekstem lub tłumaczeniem na język migowy jest niewystarczająca.    Realizując postanowienia ˝Karty Praw Osób Niepełnosprawnych˝, przyjętej uchwałą Sejmu RP z dnia 1 sierpnia 1997 r. zwróciłem się do zarządów wszystkich sieci telewizyjnych z prośbą o rozważenie możliwości emitowania programów informacyjnych z zapewnieniem tłumaczenia na język migowy oraz poszerzenia programowej oferty z teletekstem. Mam nadzieję, że dalsza współpraca przyniesie stopniową poprawę w tym zakresie.    W obowiązujących przepisach prawnych nie ma uregulowań, które zobowiązywałyby mass media oraz organizatorów imprez publicznych, seminariów, konferencji prasowych itp. do uwzględniania w przekazach tłumaczenia na język migowy. Nie ma też takich uregulowań dotyczących korzystania przez osoby niesłyszące z usług różnych instytucji. Wyjątek stanowią regulacje prawne z 1996 r., dotyczące zapewnienia dostępu osobom niepełnosprawnym do usług telekomunikacyjnych i pocztowych, między innymi poprzez dostarczanie odpowiednich urządzeń telefonicznych, stosowanie odpowiednich rozwiązań przy instalowaniu publicznych aparatów telefonicznych, wideotelefonów, tekstofonów i skrzynek pocztowych.    W praktyce podejmowane są jednak także inne działania, korzystne dla osób niepełnosprawnych:    - Wspomniane powyżej niektóre programy telewizyjne, nadawane z tłumaczeniem na język migowy (np. program ˝W świecie ciszy˝, tygodniowe przeglądy informacyjne, dodatkowe emisje filmów, emisja niektórych programów z teletekstem).    - Współpraca, w miarę możliwości i potrzeb, urzędów oraz niektórych instytucji, z tłumaczami języka migowego, aby pomóc osobom niesłyszącym w załatwieniu spraw - np. biura pracy, ośrodki pomocy społecznej, policja, prokuratura i sądy.    - Instalowanie - w niektórych salach widowiskowych, kinach i teatrach - pętli induktofonicznych, umożliwiających osobom niesłyszącym i słabosłyszącym uczestnictwo w spektaklach i imprezach.    Niewątpliwie dotychczas podejmowane działania są niewystarczające i stanowią początek starań o coraz szerszy dostęp osób niepełnosprawnych do informacji, literatury, imprez kulturalnych oraz medialnych form edukacyjnych.    Problematyka ta jest jednym ze znaczących elementów rządowego ˝Programu na rzecz osób niepełnosprawnych i ich integracji ze społeczeństwem˝ oraz ˝Międzyresortowego programu edukacji kulturalnej˝. Zadania te będą sukcesywnie realizowane i z pewnością przyniesie to w efekcie poprawę sytuacji osób niepełnosprawnych, w tym także niesłyszących. Ogromne znaczenie będzie miała też współpraca w tym zakresie z organizacjami pozarządowymi działającymi w środowisku osób niepełnosprawnych oraz zaangażowanie lokalnych władz samorządowych. Jako pełnomocnik do spraw osób niepełnosprawnych planuję w najbliższym czasie włączenie tej tematyki do programu spotkań z osobami powołanymi przez wojewodów i samorządy do realizacji zadań na rzecz osób niepełnosprawnych w środowisku lokalnym.    Sądzę, że wspólnie podjęte działania zapewnią osobom niepełnosprawnym, a szczególnie niesłyszącym i niewidomym, pełniejszy dostęp do szeroko pojętej informacji oraz innych form integracji społecznej.    Sekretarz stanu    Janusz Gałęziak    Warszawa, dnia 22 lipca 1998 r.