Debaty sejmoweI Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie zrekompensowania inwalidom podwyżki cen zakupu paliwa do samochodów osobowych *)

   Odpowiadając na interpelację pana posła Zenona Kufla dotyczącą likwidacji podatku od środków transportowych przypadającego od samochodów osobowych, przesłaną przy piśmie nr SPS-0202-82/98, uprzejmie wyjaśniam:    Na podstawie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (DzU z 1991 r. nr 9, poz. 31 z późn. zm.) dotyczących opodatkowania środków transportowych, obowiązujących do 1997 r., samochody osobowe podlegały opodatkowaniu tym podatkiem.    Obowiązek podatkowy w omawianym podatku wynikał z posiadania tego rodzaju pojazdu, zaś wysokość podatku była zróżnicowana w zależności od pojemności skokowej silnika. Z zasad tego podatku wynika, że podatek ten był podatkiem powszechnym, osobistym, bezpośrednim i miał charakter rzeczowy (majątkowy). Obciążenie podatkiem od środków transportowych nie miało związku z intensywnością wykorzystania pojazdu przez jego właściciela. Właściciele samochodów osobowych będący inwalidami z I i II grupą inwalidzką oraz niektórzy z III grupą byli zwolnieni od tego podatku. Natomiast koszty związane z eksploatacją samochodu osobowego, a w szczególności koszty związane z zakupem paliwa, obciążały bezpośrednio każdego właściciela pojazdu bez względu na to, czy miał obowiązek płacenia podatku od środków transportowych, czy też był zwolniony z tego obowiązku. Taki system opodatkowania samochodów osobowych, które w przeważającej większości wykorzystywane są do zaspokajania osobistych potrzeb, był krytykowany.    Podjęta przez grupę posłów w pierwszej połowie 1997 r. inicjatywa ustawodawcza doprowadziła do znowelizowania ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w części dotyczącej przepisów w zakresie podatku od środków transportowych, które zostały wprowadzone ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o finansowaniu dróg publicznych (DzU nr 123, poz. 780). Zasadnicza zmiana tych przepisów polega na zlikwidowaniu obowiązku podatkowego między innymi od samochodów osobowych, bez wprowadzenia w to miejsce innego tytułu podatkowego. Ponadto w ustawie tej zdecydowano o odmiennym niż dotychczas sposobie wydatkowania środków na drogi publiczne, uwzględniając powszechnie postulowaną potrzebę budowy, modernizacji i utrzymania dróg publicznych, a także ustalono zasady określenia subwencji drogowej. Konsekwencją zlikwidowania podatku od samochodów osobowych jest również zniesienie zwolnień w tym podatku, które przysługiwały niektórym grupom podatników. Biorąc pod uwagę, że likwidacja podatku jest najdalej idącym rozwiązaniem powodującym zniesienie obciążenia podatkowego nie zachodzi więc potrzeba wprowadzania rekompensat osobom, którym w okresie obowiązywania podatku przysługiwały zwolnienia.    Jednocześnie uprzejmie informuję, że w obecnym stanie prawnym inwalidzi i osoby niepełnosprawne zaliczone do I lub II grupy inwalidztwa lub mające na utrzymaniu osobę niepełnosprawną oraz dzieci niepełnosprawne do lat 16 korzystają na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (DzU z 1993 r. nr 90, poz. 416 z późn. zm.) z odliczeń od dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym wydatków na cele rehabilitacyjne, w tym także wydatków ponoszonych na używanie samochodu osobowego. W 1998 r. kwota tych odliczeń wynosi 1350 zł. Jednakże mając na względzie, iż osoby niepełnosprawne pozostają w szczególnie trudnej sytuacji w porównaniu z innymi członkami społeczeństwa rząd rozważa możliwość udzielania dalszej pomocy tej grupie społecznej. Między innymi rozważa się rozszerzenie rodzajów wydatków podlegających odliczeniu od dochodów i to nie tylko wydatków ponoszonych na używanie samochodu osobowego do przewozu na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne, lecz także związanych z eksploatacją samochodów na potrzeby bytowe.    Sekretarz stanu    Jarosław Bauc    Warszawa, dnia 13 lutego 1998 r.