Debaty sejmoweI Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie nakładów finansowych na turystykę

   Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację poselską pani Izabelli Sierakowskiej z dnia 18 września 2000 r. w sprawie nakładów finansowych na turystykę i działalności promocyjnej Polskiej Organizacji Turystycznej uprzejmie informuję, jak niżej:    Zgodnie z zasadami wynikającymi z przyjętych przez Radę Ministrów ˝Założeń do projektu budżetu państwa na 2000 r.˝ ustalone zostały limity wydatków i przekazane poszczególnym dysponentom, którzy dokonali podziału projektowanych wydatków na poszczególne części i działy klasyfikacji budżetowej oraz przedłożyli stosowne projekty planów finansowych.    W odniesieniu do działu: Turystyka wydatki na rok przyszły zostały przedstawione w planach przedłożonych przez ministra gospodarki, bowiem w myśl postanowień rozporządzenia prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2000 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania ministra gospodarki (DzU nr 50, poz. 588) minister ten kieruje działami: Gospodarka i Turystyka oraz jest dysponentem dwóch części budżetowych, tj. części 20 - gospodarka i części 40 - turystyka. Obecnie trwają prace nad projektem przyszłorocznego budżetu. Zostanie on następnie przedstawiony pod obrady Rady Ministrów, która w ramach posiadanych uprawnień zadecyduje o jego ostatecznym kształcie przed przedłożeniem do Sejmu RP. W ramach toczących się prac rząd dokłada wszelkich możliwych starań, aby w ramach posiadanych środków finansowych wspierać rozwój turystyki, nie zapominając także o rozwoju turystyki wśród dzieci i młodzieży.    Pragnę poinformować, że w zakresie turystyki środki z budżetu państwa przeznaczone są na:    1. dofinansowanie zadań związanych z upowszechnianiem turystyki, to jest m.in. na:    - prowadzenie badań statystycznych rynku turystycznego,    - wspieranie realizacji strategii rozwoju turystyki i strategi zagospodarowania turystycznego,    - finansowanie lub dofinansowanie przedsięwzięć z zakresu turystyki w programach rządowych - wybrane marki: kultura, uzdrowiska, obszary chronione, tereny wiejskiej, szlaki wodne,    - wspieranie rozwoju turystyki poprzez podnoszenie jakości usług,    - prowadzenie działań w zakresie rozwoju rynku usług turystycznych i ochrony prawnej interesów konsumentów, w tym wdrażanie i upowszechnianie przepisów ustawy o usługach turystycznych oraz dyrektyw Unii Europejskiej,    - prowadzenie działań na rzecz unowocześnienia kształcenia kadr dla turystyki,    - szkolenie i doskonalenie zawodowe w powiązaniu z dyrektywami Unii Europejskiej w tym zakresie,    - wspieranie działań w zakresie turystyki kwalifikowanej, ze szczególnym uwzględnieniem obozów i imprez turystycznych dla dzieci i młodzieży ze środowisk patologicznych oraz z terenów zagrożonych strukturalnym bezrobociem,    - udzielanie dotacji dla jednostek spoza sektora finansów publicznych (głównie stowarzyszeniom), m.n. na realizację następujących zadań: szkolenia społecznej kadry turystycznej i utrzymanie służących temu celowi zbiorów specjalistycznych, promocję turystyki kwalifikowanej, ocenę standardu obiektów turystycznych i poziomu świadczonych w nich usług, upowszechnianie wydawnictw promocyjnych i utrzymanie szlaków turystycznych, dofinansowanie inwestycji sanitarnych oraz przystosowanie obiektów turystyki kwalifikowanej do potrzeb osób niepełnosprawnych;    2. dotację dla Polskiej Organizacji Turystycznej na określone ustawowo zadania, do których należy m.in.: promocja Polski jako kraju atrakcyjnego turystycznie, zapewnienie funkcjonowania i rozwijania polskiego systemu informacji turystycznej w kraju i na świecie, inicjowanie i opiniowanie planów rozwoju i modernizacji infrastruktury turystycznej.    Polska Organizacja Turystyczna została powołana z dniem 1 stycznia 2000 r. ustawą z dnia 25 czerwca 1999 r. o Polskiej Organizacji Turystycznej (DzU nr 62, poz. 689, z późn. zm.). Celem utworzenia organizacji było usprawnienie zarządzania turystyką, umożliwienie znacznego zwiększenia programu przedsięwzięć realizowanych dotychczas przez administrację publiczną oraz koncentracja środków finansowych na zadania w sferze turystyki, m.in. poprzez pozyskiwanie dodatkowych środków pozabudżetowych. Zadania realizowane za granicą POT wykonuje poprzez swoje jednostki, w tym ośrodki informacji turystycznej, a zgodnie z art. 11 ww. ustawy tworzenie jednostek organizacyjnych leży w gestii prezesa POT.    POT jest państwową osobą prawną, której przychodami, poza dotacją z budżetu, mogą być dochody z działalności gospodarczej, przychody ze sprzedaży rzeczowych składników mienia, przychody z tytułu przekazania do odpłatnego używanie rzeczowych składników mienia, darowizny i zapisy, dobrowolne wpłaty jednostek samorządu terytorialnego, wpłaty organizacji zrzeszających przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w dziedzinie turystyki, wypoczynku, sportu i rekreacji. Jednocześnie podatnicy prowadzący działalność w dziedzinie turystyki, wypoczynku, sportu i rekreacji mają możność zaliczenia wpłat na rzecz POT do kosztów uzyskania przychodów w wysokości i na zasadach określonych w rozporządzeniu ministra finansów z dnia 7 marca 2000 r. w sprawie określania maksymalnej wysokości wpłat na rzecz Polskiej Organizacji Turystycznej, uznawanej za koszt uzyskania przychodów (DzU nr 17, poz. 217).    Zważywszy, że przyszły rok budżetowy będzie drugim z kolei rokiem działalności Polskiej Organizacji Turystycznej, należy spodziewać się uzyskania wyższych przychodów, które umożliwią tej organizacji pełniejszą realizację planowanych zadań. Polska Organizacja Turystyczna, zgodnie z ustawą budżetową na 2000 r., otrzymała dotację podmiotową w wysokości 42 945 tys. zł. Środki na działalność statutową organizacji są uruchamiane w miesięcznych ratach i bez żadnych zakłóceń, zgodnie z przedłożonym wcześniej planem zapotrzebowanie na środki budżetowe.    Jako uzupełnienie i rozszerzenie powyższych informacji pragnę dodać, że minister gospodarki w zakresie turystyki realizuje także zadania dotyczące:    - opracowywania programów rozwoju turystyki i gospodarki turystycznej,    - budowania strategii rozwoju gospodarki turystycznej w myśl założeń o zrównoważonym zagospodarowaniu kraju,    - wdrażania ustawy o usługach turystycznych.    Priorytetem rządu odnośnie do sektora turystycznego jest jego przygotowanie do uczestnictwa we wspólnym europejskim rynku turystycznym. Podejmowane w ramach realizacji tego priorytetu działania dostosowawcze mają na celu stworzenie silnego sektora turystycznego, mogącego sprostać konkurencji i siłom rynkowym, a tym samym zapewniającego polskim przedsiębiorstwom turystycznym funkcjonowanie i rozwój w ramach jednolitego rynku Unii Europejskiej.    Osiągnięcie przez polskie przedsiębiorstwa turystyczne odpowiedniego poziomu konkurencyjności wymaga przede wszystkim poprawy jakości oferowanych przez nie usług. Według Światowej Organizacji Turystyki (WTO) jakość w turystyce oznacza ˝spełnienie za ustaloną i przyjętą cenę wszystkich zgodnych z prawem żądań i oczekiwań klienta, przy jednoczesnym przestrzeganiu wymagań jakościowych w odniesieniu do bezpieczeństwa, higieny i dostępności usług turystycznych oraz harmonii środowiska ludzkiego i przyrodniczego˝. Z powyższej definicji wynika, że wiele cech jakościowych usługi poddawanych jest subiektywnej ocenie klientów i tym samym nie da się ich ująć w dokładnie ustalonych jednostkach miary. Specyfika usługi turystycznej, tj. jej niematerialny charakter, jednoczesność świadczenia i korzystania z usługi turystycznej, nietrwałość, tzn. brak możliwości istnienia usługi poza procesem jej wytwarzania, powoduje potrzebę stworzenia mechanizmów prawnych gwarantujących nabywcom (klientom):    - dostarczanie nabywcom (klientom) pełnych i obiektywnych informacji o oferowanych na rynku usługach turystycznych, umożliwiających ocenę ich jakości oraz ochronę przed informacjami niepełnymi i nieprawdziwymi,    - wprowadzenie mierników jakości usług turystycznych, takich jak np. kategoryzacja bazy turystycznej (obiekty hotelarskie czy zakłady gastronomiczne),    - prowadzenie kontroli standardu oferowanych usług turystycznych,    - bezpieczeństwo klientów korzystających z pakietu oferowanych usług turystycznych (rozumiane jako bezpieczeństwo życia, zdrowia i interesów ekonomicznych klientów),    - wprowadzenie do prawnego systemu ochrony konsumenta (klienta) dodatkowych instrumentów zabezpieczających przed zagrożeniami wynikającymi ze specyfiki usług turystycznych.    Jednolite normy obsługi turystów traktowane są w krajach wysoko rozwiniętych jako istotny czynnik podnoszenia jakości świadczonych usług oraz niezbędne narzędzie ochrony konkurencyjności oferty własnego kraju na międzynarodowym rynku turystycznym. Stanowią one punkt odniesienia dla osób podejmujących i prowadzących działalność usługową w turystyce, informują o poziomie i zakresie usług, odgrywają zatem ważną rolę w stosunkach między kontrahentami, a także w systemie ochrony prawnej konsumenta. Dlatego też Ministerstwo Gospodarki w swoich działaniach legislacyjnych i wspierających dokłada wielu starań, aby zagadnienie to miało swoje należyte miejsce. Poniżej przedstawiam syntetyczną informację na temat działań rządu na rzecz poprawy jakości usług turystycznych według standardów europejskich.    Wprowadzenie w Polsce europejskich standardów świadczenia usług turystycznych zapewnia ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (DzU nr 133, poz. 884 i nr 158, poz. 1043). Zawiera ona rozwiązania przyjęte w większości państw Unii Europejskiej. W szczególności w ustawie uwzględniono zalecenia dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie imprez turystycznych 90/314/EEC. Proponowane rozwiązania są również zbieżne z zapisami dokumentu OECD ˝Decyzja - zalecenie Rady˝, dotyczącymi polityki w sprawie turystyki międzynarodowej oraz informacji i ochrony turystów w związku z ˝Lotniczym pakietem usług turystycznych˝. Zgodnie z poglądami ustalonymi w praktyce państw demokratycznych administracyjna ingerencja w zakresie ochrony interesów konsumenta uzasadniona jest tam, gdzie zagrożone może być osobiste bezpieczeństwo (życie i zdrowie) konsumentów, oraz tam, gdzie na szczególną ochronę zasługują jego interesy finansowe, bowiem praktyka gospodarcza zmusza go do powierzenia swoich pieniędzy innym osobom, bez należytej możliwości ich kontroli.    Wprowadzone nią zasady służą realizacji takich celów, jak:    1. Wzmocnienie bezpieczeństwa ekonomicznego nabywców usług turystycznych.    W ustawie o usługach turystycznych wprowadzono rozwiązania wprost nawiązujące do sformułowania dyrektywy 90/314/EEC, zobowiązując organizatorów turystyki i pośredników turystycznych do przedstawienia dowodu zabezpieczenia środków na pokrycie kosztów sprowadzenia turysty do kraju, w przypadku gdy przedsiębiorca nie zapewni tego powrotu, oraz zwrotu wpłat wniesionych przez klientów w razie niewykonania zobowiązań umownych. Pozostawiono zainteresowanym przedsiębiorcom wybór formy tego zabezpieczenia, pomiędzy gwarancją bankową lub ubezpieczeniową a umową ubezpieczenia na rzecz klientów. Rozwiązanie takie pozwala lepiej dostosować formę zabezpieczenia do sytuacji poszczególnych podmiotów.    2. Dostarczenie nabywcom usług (klientom) informacji o przedsiębiorcach turystycznych, którzy te usługi turystyczne oferują.    Na mocy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych utworzono centralny rejestr zezwoleń na działalność organizatorów i pośredników turystycznych. Centralny rejestr zezwoleń zapewnia wszystkim zainteresowanym możliwość łatwego uzyskania informacji o legalności działania przedsiębiorców turystycznych prowadzących organizację imprez turystycznych i pośrednictwa turystycznego oraz o wysokości posiadanych przez nich zabezpieczeń finansowych. Rejestr zezwoleń umożliwia uzyskanie tych informacji zarówno klientom, jak i przedsiębiorcom, bez względu na siedzibę przedsiębiorcy posiadającego odpowiednie zezwolenie wydane w Polsce. Na dzień 9 października 2000 r. w centralnym rejestrze zezwoleń znajdują się 3032 zezwolenia.    3. Standaryzacja usług hotelarskich.    Ustawa o usługach turystycznych stanowi niezbędną podstawę prawną do wprowadzenia w Polsce klasyfikacji i kategoryzacji turystycznej bazy noclegowej. Założono, że nasz system klasyfikacji i kategoryzacji bazy noclegowej powinien zapewnić:    - zgodność ze standardami europejskimi,    - wyznaczenie podstawowego poziomu jakości, poniżej którego świadczenie usług nie jest dopuszczalne, zarówno ze względu na wymagania sanitarne, jak i szerzej rozumianą ochronę interesów konsumenta.    Bardzo ważnym mechanizmem działania na rzecz poprawy jakości usług noclegowych w turystyce jest także wprowadzenie w ustawie o usługach turystycznych ochrony prawnej nazwy rodzajowej dla obiektów hotelarskich.    4. Poprawa kwalifikacji kadr zatrudnionych w turystyce poprzez określenie wymogów kwalifikacyjnych (np. piloci wycieczek i przewodnicy turystyczni).    Ustawa jest podstawą do wprowadzenia systemu uzyskiwania uprawnień przez pilotów wycieczek i przewodników turystycznych, opartego na jednolitych wymaganiach kwalifikacyjnych wobec tych kadr. To właśnie od jakości pracy tych ludzi zależy w dużej mierze zadowolenie i spełnienie oczekiwań klienta, mierzone m.in. poczuciem bezpieczeństwa, a tym samym osiągnięcie sukcesu organizatora turystyki. Aby jakość usług turystycznych w pełni odpowiadała oczekiwaniom klienta, konieczne jest ciągłe udoskonalanie wszystkich działań i procesów mających wpływ na jakość tych usług. Jednym z takich działań jest projekt nowelizowanej ustawy o usługach turystycznych z dnia 29 sierpnia 1997 r., mający na celu m.in. pełną harmonizację polskiego prawa w dziedzinie turystyki z prawem Unii Europejskiej.    W proponowanym projekcie nowelizacji ustawy o usługach turystycznych kierowano się następującymi przesłankami:    - pełną harmonizacją polskiego prawa w zakresie ochrony konsumenta i usług turystycznych z prawem Unii Europejskiej, dostosowaniem tekstu ustawy do zmian w innych ustawach o charakterze ogólnym, takich jak Kodeks cywilny, Prawo działalności gospodarczej oraz ustawa o finansach publicznych, oraz doświadczeniem pierwszego okresu wdrażania przepisów ustawy,    - uwzględnieniem zmiany pojęcia przedsiębiorcy i statusu przedsiębiorców zagranicznych prowadzących działalność gospodarczą w Polsce, wynikającej z ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (DzU nr 101, poz. 1178),    - odniesieniem się do zmienionych Prawem działalności gospodarczej zasad dopuszczania osób i przedsiębiorców zagranicznych do prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Zasady dopuszczania przedsiębiorców zagranicznych do prowadzenia działalności w zakresie usług turystycznych wynikających z ustawy są zbieżne z zasadami określonymi Prawem działalności gospodarczej, jednak wymagają uzupełnienia zapewniającego realną ochronę klienta w sytuacjach, w których usługi świadczone są zagranicą, ale umowy z klientami zawierane w kraju. Brak tego przepisu powodował obchodzenie polskiego prawa i pozbawiał ochrony przewidzianej ustawą klientów zawierających umowy z przedsiębiorstwami zagranicznymi nieprowadzącymi w Polsce legalnej działalności, lecz działającymi poprzez agentów,    - zastąpieniem dotychczasowego Prawa budżetowego nową ustawą o finansach publicznych, wymagającą wyraźnego przepisu ustawy szczególnej jako podstawy tworzenia środków specjalnych w jednostkach budżetowych; rodzi to potrzebę upoważnienia wojewodów do tworzenia takich środków w zakresie finansowania prac komisji egzaminacyjnych dla pilotów wycieczek i przewodników turystycznych oraz komisji sprawdzających znajomość języka obcego. Podobne zasady finansowania wskazane są przy wykonywaniu zadań z zakresu oceny obiektów hotelarskich. Obecnie ustawa i przepisy wykonawcze do niej przewidują opłaty egzaminacyjne, które jednak nie mogą być przeznaczone bezpośrednio na sfinansowanie kosztów postępowania egzaminacyjnego. W nowelizacji proponuje się dodanie odrębnego artykułu określającego podstawę i zasady tworzenia przez wojewodów środków specjalnych w tym zakresie.    Ponadto doświadczenia związane z pierwszym okresem wdrażania ustawy ujawniły potrzebę ustalenia kompetencji wojewodów w zakresie wykorzystywania w interesie klientów środków z zabezpieczeń finansowych określonych ustawą. Przepisy o administracji rządowej w województwie nie zawierają wyraźnego uprawnienia dla wojewody do występowania w podobnych sprawach w interesie klientów.    5. Kształcenie, szkolenie i doskonalenie zawodowe.    Wszystkie działania programowe związane z poprawą jakości usług turystycznych związane są z przygotowaniem kadr do wykonywania zadań zgodnie z przyjętymi standardami oraz potrzebą ustawicznego doskonalenia. Właściwe przygotowanie kadr to podstawowy element działania, nierozdzielnie związany z potrzebą ciągłego oddziaływania, realizowany w procesie podnoszenia jakości usług turystycznych. Edukacja i doskonalenie zawodowe to ciągły proces gwarantujący jakość usług zgodny z założeniami i dążeniem do jej doskonalenia.    Podstawowe kierunki przedsięwzięć w sferze kształcenia zawodowego polegają na współpracy z MEN w przygotowaniu znowelizowanych podstaw programowych nauczania w zawodach: technik hotelarstwa, technik obsługi turystycznej, technik organizacji usług gastronomicznych, kucharz i kelner. Dzięki zaangażowaniu przedstawicieli branży turystycznej i pracowników Instytutu Turystyki opracowano programowe podstawy nauczania, dające możliwości wykorzystania nowoczesnych metod nauczania i treści programowych umożliwiających absolwentom zdobycie wiedzy i umiejętności zgodnie z oczekiwaniami pracodawców, dostosowane również do standardów europejskich. Istotną nowelizacją w tym zakresie jest programowanie kształcenia na potrzeby rynku turystycznego w zawodach kucharz i kelner na poziomie szkoły policealnej w ramach zreformowanego systemu oświaty.    Podkreślić należy, iż ma miejsce ścisła współpraca z MEN w unowocześnianiu procesu nauczania w szkołach kształcących kadry dla turystyki, w tym. m.in.:    - upowszechnianie materiałów szkoleniowych, wydawnictw, przepisów dotyczących turystyki,    - organizowanie konferencji dla nauczycieli zawodu w szkołach hotelarskich, turystycznych i gastronomicznych,    - dofinansowanie udziału słuchaczy ww. szkół w konkursach sprawdzających umiejętności i przygotowanie do zawodu, organizowanych przez organizacje krajowe i międzynarodowe,    - współdziałanie z organizacjami branżowymi w przygotowywaniu praktyk zawodowych, w tym ćwiczeń warsztatowych dla słuchaczy i nauczycieli zawodów.    Jakość kadr zatrudnionych w organizacji i obsłudze ruchu turystycznego i podróżniczego ma wpływ na wyniki ekonomiczne całej branży. Znajomość i wdrażanie nowych metod i technik marketingowych oraz doskonalenie umiejętności efektywnego zarządzania decydują o rozwoju polskiej turystyki. Dlatego tak istotna jest konieczność szkolenia i doskonalenia kadr w turystyce. Działalność w obszarze jakości realizowana była głównie przez Centrum Edukacji Kadr Turystycznych (CEKT), które funkcjonuje w strukturze oddziału Instytutu Turystyki w Krakowie. CEKT był organizatorem Międzynarodowego Kongresu nt. ˝Strategia rozwoju turystyki poprzez podnoszenie jakości˝, który odbył się w dniach 8-10 października 1998 r. Materiały pokonferencyjne zostaną wydane i szeroko rozpropagowane (m.in. w Internecie) w bieżącym roku.    W 1998 r. podpisana została umowa pomiędzy rządem RP i Ministerstwem Spraw Zagranicznych Republiki Włoskiej o wspólnym finansowaniu szkoleń w latach 1998-1999 dla Małopolski i Mazur (projekt nr 212 ˝Turystyka jako przedsięwzięcie˝), obejmujących 200 dni szkoleniowych. Ze strony włoskiej organizację powierzono AVSI Polska, natomiast ze strony polskiej realizację przyjęło Centrum Edukacji Kadr Turystycznych.    W ramach projektu prowadzono zajęcia w 5 grupach tematycznych:    - ˝Jakość i standard usług turystycznych - hotele, biura podróży˝,    - ˝Jakość i standard usług turystycznych - turystyka na obszarach wiejskich˝,    - ˝Zrównoważony rozwój - administracja rządowa˝,    - ˝Zrównoważony rozwój - samorząd terytorialny˝,    - ˝Strategia rozwoju produktów markowych˝.    W ww. szkoleniach wzięły udział 262 osoby.    W 1999 r., jako kontynuację projektu nr 212, przeprowadzono kolejne szkolenia:    - ˝Planowanie, standaryzacja i wdrażanie produktu turystycznego˝,    - ˝Planowanie turystyki i marketing miejscowości turystycznej˝,    - ˝Nowe techniki i technologie w turystyce˝,    - ˝Finansowe aspekty rozwoju turystyki˝    - ˝Szkolenie dla kadry administracji publicznej w Polce˝,    - ˝Kierunki rozwoju turystyki na świecie˝,    - ˝ISO 9000 i 14 000˝.    W szkoleniach tych wzięło udział ok. 200 osób.    W roku bieżącym realizowane są szkolenia dla przedstawicieli administracji publicznej, rządowej i samorządowej, nauczycieli i wykładowców zagadnień turystycznych w szkołach i uczelniach oraz przedstawicieli branży turystycznej:    - ˝Upowszechnianie i wdrażanie norm ISO 9000 i 14 000˝ (2 grupy),    - ˝Kurs dla kandydatów na auditora jakości w turystyce˝,    - ˝Problematyka jakości usług turystycznych w treściach programowych przedmiotów zawodowych w szkołach turystycznych i hotelarskich˝,    - ˝Turystyka w planowaniu regionalnym: na obszarach wiejskich, na obszarach górskich, na obszarach pogórniczych˝,    - ˝Rola turystyki w ograniczaniu bezrobocia, przygotowywanie kadr i ich rola w kreowaniu miejsc pracy˝.    Ponadto inicjowaliśmy i wspieraliśmy organizację wielu innych przedsięwzięć mających na celu kształcenie, szkolenie i doskonalenie zawodowe. Zarówno w bieżącym roku, jak i w latach najbliższych planujemy zwiększyć liczbę szkoleń na temat zarządzania jakością w turystyce, co jest ściśle związane z programem przystosowawczym do UE.    Realizacja działań w zakresie jakości usług turystycznych odbywa się przy:    1. ścisłej współpracy międzyresortowej, a w szczególności z Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Komitetem Integracji Europejskiej i Ministerstwem Sprawiedliwości w obszarze:    - ochrony interesów konsumentów,    - bezpieczeństwa turystów,    - dostępności komunikacyjnej do regionów turystycznych,    - poprawy stanu środowiska,    - wzrostu konkurencyjności polskiej oferty turystycznej;    2. współpracy z samorządami gospodarczymi i terytorialnymi oraz stowarzyszeniami branżowymi w zakresie opiniowania, konsultacji ustawy o usługach turystycznych i aktów wykonawczych do niej.    Kończąc, pragnę dodać, iż Ministerstwo Gospodarki nie podjęło i nie podejmuje działań dotyczących wprowadzenia ulg podatkowych czy też tanich kredytów w celu zwiększenia turystyki przyjazdowej do kraju, natomiast polityka podatkowa państwa wobec branży turystycznej w kontekście integracji z Unią Europejską była przedmiotem posiedzenia sejmowej Komisji Kultury Fizycznej i Turystyki w dniu 12 lipca br. Przedłożyliśmy także w czerwcu br. ministrowi finansów propozycje pożądanych rozwiązań dotyczących projektu zmiany ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, które określą w sposób jednoznaczny konieczność podjęcia szeregu rozwiązań podatkowych regulujących rynek usług turystycznych. Także plan wydatków budżetowych na 2001 r. był przedmiotem posiedzenia sejmowej Komisji Kultury Fizycznej i Turystyki w dniu 21 września br.*)    W odniesieniu do pytania zawartego w interpelacji na temat przyczyn opóźnień w podpisywaniu umów z PTTK co do utrzymania szlaków turystycznych informuję, że wystąpiły one w związku ze zmianami organizacyjnymi na przełomie 1999 i 2000 roku, jak również w trakcie 2000 r., to znaczy przejściem turystyki z UKFiT do MTiGM, a następnie z kompetencji ministra transportu i gospodarki morskiej do kompetencji ministra gospodarki. Powyższe umowy, tak jak i inne umowy co do zadań dla PTTK w zakresie: wydawnictw szkoleniowych, szkolenia i doskonalenia społecznej kadry turystycznej, Młodzieżowej Szkoły Turystyki, utrzymania zbiorów specjalistycznych służących szkoleniu i doskonaleniu zawodowemu, imprez turystycznych turystyki kwalifikowanej dla młodzieży o charakterze ogólnopolskim (wszystkie na łączną kwotę 1410 tys. zł), są w ostatniej fazie przygotowania i w drugiej połowie października br. powinny zostać zawarte z beneficjantem.    Przepraszając za nieznaczne opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi na interpelację poselską, pragnę wyjaśnić, iż spowodowane zostało dążeniem do przygotowania wyczerpującego i pełnego zestawu informacji.    Z wyrazami szacunku    Podsekretarz stanu    Tadeusz Donocik    Warszawa, dnia 10 października 2000 r.