Debaty sejmoweI Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie terminów ważności książeczek zdrowia

   Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pana posła Zdzisława Kałamagi, przekazaną przy piśmie z dnia 5 marca 2001 r., znak SPS-0202-5947/01, w sprawie terminów ważności książeczek zdrowia uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień.    Zgodnie z ustawą z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (DzU nr 28, poz. 153, z późn. zm.) - art. 18 ust. 1 - dowodem objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym jest dokument zwany kartą ubezpieczenia. Dokument ten potwierdza fakt ubezpieczenia w regionalnej lub branżowej kasie chorych (identyfikuje ubezpieczonego) i uprawnia do korzystania ze świadczeń zdrowotnych na zasadach określonych w ustawie.    Jednocześnie w ustawie o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym wprowadzono przepis art. 169f, który stanowi, że do momentu wydania ubezpieczonemu karty ubezpieczenia, o której mowa w art. 18, dowodem ubezpieczenia jest każdy dokument, który do dnia 31 grudnia 1998 r. potwierdzał prawo do świadczeń. Dowód taki stanowi także książeczka rejestru usług medycznych.    Ogólnie można stwierdzić, że za dokumenty wymienione w art. 169f należy uznać wszelkie książeczki zdrowia oraz legitymacje ubezpieczeniowe wydane na podstawie odrębnych przepisów i potwierdzające prawo do świadczeń posiadacza książeczki bądź legitymacji.    Żaden przepis prawa nie reguluje wprost kwestii terminu ważności (pracowniczej) legitymacji ubezpieczeniowej bądź innego wymienionego powyżej dokumentu. Należy jednak wskazać na przepis art. 51 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym. Zgodnie z ust. 1 i 2 cytowanego artykułu, ubezpieczony ubiegający się o świadczenie z ubezpieczenia zdrowotnego jest obowiązany przedstawić kartę ubezpieczenia. W razie nieprzedstawienia karty ubezpieczenia lub w przypadku gdy ubezpieczony nie opłacił składki na ubezpieczenie zdrowotne przez okres dłuższy niż 30 dni, świadczenie zostaje udzielone na koszt ubezpieczonego, z wyjątkiem nagłych zachorowań związanych z wypadkiem, zatruciem, urazem, stanów zagrożenia życia lub porodu. Natomiast w myśl ust. 3 art. 51 w razie nieodprowadzenia składki za ubezpieczonego przez zobowiązanego płatnika, przez okres dłuższy niż 30 dni, kasa chorych obciąża tego płatnika kosztami świadczenia udzielonego ubezpieczonemu. Zarówno ubezpieczony, jak i płatnik mogą ubiegać się o zwrot kosztów, o których mowa powyżej, po późniejszym przedstawieniu karty ubezpieczenia lub opłaceniu zaległych składek, w trybie określonym w statucie kasy chorych (art. 51 ust. 4 przedmiotowej ustawy).    Z powyższego wynika, że świadczenia zdrowotne mogą być udzielane ubezpieczonemu bezpłatnie nie dłużej niż przez okres 30 dni od momentu zaprzestania opłacania składki, np. w związku z utratą zatrudnienia. W związku z tym kasy chorych w celu zabezpieczenia się przed finansowaniem świadczeń zdrowotnych osobom nieuprawnionym (przy - co należy podkreślić - braku rzetelnej informacji o ubezpieczonych w ZUS i KRUS; często kasy chorych nie są w stanie stwierdzić, kto jest ich członkiem), wprowadzają doraźne rozwiązania problemu identyfikacji ubezpieczonych (osób opłacających składkę). Jednym z nich jest potwierdzenie zatrudnienia przez pracodawcę w legitymacji ubezpieczeniowej.    Odpowiadając na pytanie pana posła dotyczące działań ministra właściwego do spraw zdrowia zmierzających do rozwiązania przedmiotowej kwestii, uprzejmie informuję, że zgodnie z art. 18 ust. 7 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, Rada Ministrów określiła, w drodze rozporządzenia, formy karty ubezpieczenia oraz tryb jej wydawania i unieważniania. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 marca 1999 r. w sprawie karty ubezpieczenia, trybu jej wydawania i unieważniania (DzU z 1999 r. nr 30, poz. 289) - zobowiązujące kasy chorych do wydania ubezpieczonym kart ubezpieczenia - obowiązuje od dnia 26 kwietnia 1999 r.    Jednakże z uwagi na sygnalizowane wcześniej trudności z identyfikacją ubezpieczonych przez ZUS i KRUS i związane z tym trudności w stwierdzeniu, kto rzeczywiście jest członkiem określonej kasy chorych, realizacja obowiązku wydania karty ubezpieczenia z konieczności musi zostać przesunięta do czasu rozwiązania powyższych problemów, zwłaszcza przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Kasy Chorych, zobligowane do racjonalnego gospodarowania środkami publicznymi, nie mogą narażać się na straty związane z wydaniem kart ubezpieczenia osobom nieubezpieczonym lub ubezpieczonym w innej kasie chorych.    Funkcjonowanie systemu ochrony zdrowia od czasu rozpoczęcia jego reformy ujawniło, jak wiele rozwiązań systemowych należy jeszcze ulepszyć. Kasy chorych są wyposażane w jednolity system informatyczny, który pomoże kontrolować gospodarkę finansową kas. Łatwo będzie można ustalić, kto nie płaci składek lub kogo obarczyć kosztami leczenia za nieubezpieczonych pacjentów. Sieć pomoże rozliczać się między kasami. Z czasem dojdzie do wyeliminowania takich sytuacji, w których chory nie dostał pomocy, bo nie wiadomo było do jakiej kasy należy. Obecnie w Krajowym Związku Kas Chorych trwają prace (w których uczestniczą przedstawiciele Ministerstwa Zdrowia) związane z opracowaniem karty - jednolitej (w podstawowym zakresie danych) w całym systemie powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego.    Z wyrazami szacunku    Minister    Grzegorz Opala    Warszawa, dnia 27 marca 2001 r.