Debaty sejmoweI Kadencja

Interpelacja w sprawie polityki socjalnej i walki z bezrobociem

   Pełniąc dyżury poselskie, oprócz problemów osobistych, z którymi zwracają się do mnie wyborcy, najczęściej spotykam się z pytaniem: Dlaczego osoba, która osiągnęła wiek emerytalny, w dalszym ciągu pracuje, blokując tym samym miejsce pracy młodym, doskonale wykształconym ludziom, którzy obecnie pozostają bezrobotni?    Problem ten dotyczy wszystkich zakładów pracy, ale wywołuje najwięcej kontrowersji w państwowych zakładach bądź w spółkach skarbu państwa. W tak trudnej sytuacji na rynku pracy przejście na emeryturę osób, które osiągnęły wiek emerytalny, jest całkowicie uzasadnione. Równocześnie wyborcy proponują stworzenie zachęt materialnych dla przedsiębiorstw przy zatrudnieniu absolwentów szkół. Jedna z propozycji to obniżenie składki ZUS np. do 10% przez okres 1 roku. Pozwoli to zlikwidować problem stażu dla absolwentów. W chwili obecnej zakłady pracy nie są zainteresowane zatrudnieniem absolwenta, tłumacząc swoją niechęć brakiem praktyki zawodowej, a niezatrudniony nigdy praktyki nie zdobędzie. Tworząc powyższą ulgę, zakład pracy stanie przed alternatywą - zatrudnić pracownika wykwalifikowanego, płacąc mu oprócz poborów całą składkę ZUS, bądź stażystę, który zdobywa dopiero doświadczenie, ale o niższych kosztach jego zatrudnienia.    Równocześnie należy głęboko się zastanowić nad słusznością propozycji wprowadzenia zakazu zatrudnienia osób niepełnosprawnych, emerytów i rencistów, których świadczenia w wielu przypadkach nie przekraczają 500 zł brutto. Tworzenie ich kosztem nowych miejsc pracy jest co najmniej niemoralne. Bardzo często dla wielu z tych ludzi praca jest sensem życia, ich godnością, a także przekonaniem, że nie są ciężarem dla najbliższych.    Czy w świetle obowiązującego prawa jest możliwe rozwiązanie tego problemu? Jeżeli tak, to w jaki sposób?    Z poważaniem    Poseł Józef Głowa    Warszawa, dnia 18 marca 2002 r.